Browar


W latach 30. XX wieku wielki kryzys gospodarczy doprowadził do spadku popytu na piwo, z czym związany był czterotygodniowy strajk pracowników browaru, który wybuchł latem 1936 r. Przestój w pracy zakładu doprowadził do zepsucia się piwa, a w konsekwencji do utraty odbiorców. Zmusiło to syna Jana Götz – Okocimskiego, Antoniego, który po śmierci ojca w 1931 r. przejął browar, do czasowego zamknięcia produkcji. Sytuacja uległa jednak poprawie, a w 1938 r. na terenie browaru prowadziły produkcję trzy wydzielone zakłady: właściwy browar, przetwórnia słodu, wytwarzająca m.in. kawę słodową, ekstrakt słodowy i cukierki słodowe oraz fabryka sztucznego lodu. Browar produkował w tym czasie 12,300 hektolitrów piwa rocznie, co stanowiło 1% produkcji krajowej.

W czasie okupacji niemieckiej i po II wojnie światowej, aż do nacjonalizacji browaru w 1946 r., fabryką zarządzał Juliusz Komornicki – członek rodziny Götzów. Po nacjonalizacji gruntowną modernizację browaru przeprowadzono w latach 1955 – 1968, likwidując maszyny parowe, stanowiące dotąd jedyne źródło napędu wszystkich maszyn w zakładzie. Ponadto zlikwidowano tradycyjne chłodzenie piwa lodem i zainstalowano kompresory chłodnicze, wymieniono wszystkie urządzenia na warzelni, w piwnicach fermentacyjnych i na leżakowni, usuwając równocześnie tradycyjne, drewniane kadzie i kufy dębowe.

Z końcem lat 60. XX wieku  krakowski browar połączono z Zakładami Piwowarskimi w Okocimiu. Zbudowano wtedy jedną z pierwszych w Polsce warzelni blokowych oraz zainstalowano linię rozlewniczą sprowadzoną z NRD. Kolejną wielką modernizację wyposażenia technologicznego przeprowadzono w końcu lat 80. Po prywatyzacji zakładów piwowarskich w Okocimiu w 2001 r. nowy właściciel – firma Carlsberg - zdecydowała zaprzestać produkcji piwa w Krakowie.

Aktualnie na miejscu browaru stoi budynek mieszkalno – biurowy, zachowano jednak wymienione wyżej elementy zabytkowego obiektu.

Szerzej:
A. Siuda, Browar krakowski 1840-1990, „Wiadomości Konserwatorskie Województwa Krakowskiego” 1997/7