Bulwary Wiślane


Zewnętrzne mury bulwarowe wykonano na ławie betonowej fundamentowej z okładziną zewnętrzną z ciosowego kamienia z chrzanowskich łomów dolomitowych, z tym, że płytę kordonową wykonano z szarego śląskiego granitu.

Dolne mury bulwarowe wykonano na płycie fundamentowej betonowej, osłoniętej po stronie wody kwadraciakami drewnianymi (20/20 cm w przekroju) i wyłożono narzutem kamiennym w dnie koryta o szerokości 1,4 m. Właściwe dolne mury bulwarowe otrzymały okładzinę i płytę kordonową z ciosów szarego śląskiego granitu.

Koryto rzeki skopano przy murach dolnych tak, aby mogły do nich przybijać statki. Ponadto już wówczas planowano spiętrzyć wodę w Wiśle dla ułatwienia żeglugi parostatkom i galarom. Zaprojektowano kanał dla statków o udźwigu 600 t, zanurzających się maksymalnie na 1,8 m przy pełnym załadunku. Aby spiętrzyć wodę, zaprojektowano budowę jazu ruchomego stawidłowego z kanałem obiegowym dla statków i galarów, który miał znajdować się obok jazu.

Aby do spiętrzonej rzeki nie odprowadzać ścieków, zaprojektowano na nowo kanalizację po obu stronach Wisły. Ponadto prace przy bulwarach łączyły się z regulacją Wilgi oraz z przełożeniem Rudawy i zasklepieniem jej starego koryta, w wyniku czego powstała ul. Retoryka.

Budowę kanału przerwał wybuch wojny światowej i rozpad monarchii Austro – Węgierskiej, ale konstruowanie  zabezpieczeń przeciwpowodziowych nad Wisłą kontynuowano w następnych dziesięcioleciach. Odcinek najstarszych kamiennych bulwarów jeszcze w czasach II wojny światowej zaczęto adaptować na bulwary spacerowe – rozpoczęto wówczas regulowanie ulic na koronie bulwarów.


Szerzej:

R. Ingarden, Ochrona Krakowa przed powodzią Wisły. Odczyt wygłoszony w streszczeniu na ogólnem zebraniu VI-ego zjazdu Techników Polskich w Krakowie 14.09.1912, odbitka z Pamiętnika VI Zjazdu Techników Polskich, Kraków 1916